WMODR >> Aktualności >> Informacje >>

Nowości wydawnicze WMODR

Data utworzenia: 06-11-2020

Zachęcamy do zapoznania się z nowościami wydawniczymi Ośrodka:

 

Odmiany rzepaku ozimego zalecane do uprawy w województwie warmińsko-mazurskim

Najtańszym czynnikiem intensyfikującym technologię uprawy rzepaku jest wybór dobrej odmiany. W połowie sierpnia rozpoczynają się siewy rzepaku ozimego dlatego należy odpowiednio wcześniej pomyśleć o zakupie materiału siewnego. Wybór nie należy do najłatwiejszych, jednak dla większości podstawowym kryterium wyboru odmiany jest jej plenność. Należy uwzględnić także inne ważne cechy rolnicze, np. zimotrwałość rzepaku. Kolejne cechy, które mają znaczenie to: odporność na choroby – odmiany odporne na patogeny chorobotwórcze, np. suchą zgniliznę kapustnych czy też kiłę kapusty ale też odporność na wyleganie czy odporność na osypywanie się nasion.

Powszechnie wiadome jest, że odmiany mieszańcowe rzepaku plonują lepiej niż odmiany populacyjne. Odmiany populacyjne (liniowe) to odmiany uzyskane „klasycznymi” metodami hodowlanymi – selekcja, krzyżowanie, selekcja, rozmnażanie. W porównaniu z odmianami mieszańcowymi, plonują niżej ponieważ nie występuje u nich zjawisko heterozji, plon może być niższy nawet o 20%. Odmiany te są stabilniejsze w plonowaniu w porównaniu z odmianami mieszańcowymi, zwłaszcza na gorszych stanowiskach, dobrze reagują na wcześniejszy siew oraz cena materiału siewnego jest niższa. Natomiast odmiany mieszańcowe (hybrydowe) to specjalnie hodowane formy rodzicielskie, które odpowiednio się krzyżuje i w ten sposób uzyskuje się mieszańce. Ponieważ efekt heterozji w drugim pokoleniu maleje, niewskazane jest użycie nasion do siewu z takiego zbioru w roku następnym. Żeby uzyskać wysokie plony, trzeba zakupić nowy materiał siewny co jest największą wadą tych odmian.

W niniejszej publikacji prezentujemy odmiany rzepaku ozimego zalecane do uprawy w województwie warmińsko-mazurskim.

Pobierz broszurę

 

 

Przegląd wybranych ras bydła mięsnego

Obecnie w Polsce hodowanych jest 15 ras bydła mięsnego, dla których prowadzone są księgi hodowlane oraz ocena wartości użytkowej. Największą popularnością cieszą się rasy limousine (LM), charolaise (CH), hereford (HH), angus w dwóch odmianach barwnych: angus czerwony (AR) i angus czarny (AN) oraz simental (SM). Stanowią one 96,2% ogólnego pogłowia krów ras mięsnych. Rasy te, choć różnorodne pod względem cech użytkowych i wymagań środowiskowych, szybko aklimatyzują się do specyfiki polskiego rolnictwa i nie wymagają specjalnych warunków zoohigienicznych. Za hodowlą bydła mięsnego przemawiają niezbyt wygórowane wymagania żywieniowe i technologiczne tych zwierząt, które wbrew pozorom umożliwiają produkcję bardzo dobrej jakości mięsa.

W niniejszej publikacji przybliżymy najpopularniejsze rasy spośród bydła mięsnego, sprawdzone przez hodowców pod względem warunków utrzymania, wymagań pokarmowych, płodności, łatwości wycieleń, temperamentu zwierzęcia, ale również z uwzględnieniem wysokich walorów smakowych i dietetycznych pozyskiwanego mięsa.

Pobierz broszurę


 

 

Podstawowe zagadnienia w zakresie chowu i hodowli trzody chlewnej – aktualne problemy i nowe wyzwania

Temat, który pragniemy w tej publikacji Państwu przedstawić jest bez wątpienia tematem trudnym, wymagającym wnikliwej, a co najważniejsze obiektywnej oceny. Z założenia „problem” kojarzy nam się z jakąś trudną sytuacją i od początku wzbudza w nas negatywne emocje, a przyjmowana wobec problemu postawa jest często asekuracyjna. Nie inaczej jest z „wyzwaniem”, które definiujemy jako trudne zadanie, bądź nową sytuację, które wymagają od nas określonego wysiłku czy poświęcenia.

W aspekcie produkcji zwierzęcej, takie postrzeganie problemów i wyzwań jest nie tylko błędne, a wręcz niedopuszczalne. Dlatego zestawione ze sobą w niniejszej publikacji „aktualne problemy” i „nowe wyzwania” są niejako próbą implikacji, wyszukania ciągu przyczynowo skutkowego, w myśl zasady, że jeżeli mamy aktualny problem, to przed nami nowe wyzwania. Zarówno do jednych jak i do drugich, nie należy się zrażać. Wręcz przeciwnie potraktować je należy jako zjawisko pozytywne, które wskazuje właściwe kierunki postępowania i pozwala na szybką reakcję, która przeciwdziała negatywnym skutkom problemów.

Aby nie zawężać naszych rozważań tylko do syntetycznego określenia problemów i skierować niniejszą publikację do szerszego grona odbiorców, postanowiliśmy przygotować opracowanie, z którego korzystać mogą nie tylko producenci i hodowcy trzody chlewnej, ale również studenci i uczniowie szkół rolniczych, którzy dopiero rozpoczynają swoją przygodę z trzodą chlewną.
W trosce o jak najbardziej aktualne i profesjonalne przedstawienie poszczególnych zagadnień, z prośbą o ich opracowanie zwróciliśmy się do naukowców – specjalistów – praktyków, którzy na co dzień współpracują z hodowcami i producentami trzody chlewnej, spotykają się z ich codziennymi problemami i starają się ich wspomagać w stawianiu czoła codziennym wyzwaniom oraz poprawie jakości produkcji. Głęboko wierzymy, że niniejsza publikacja pozwoli Państwu na realną ocenę zagrożeń i prawidłowe identyfikowanie problemów w swoich gospodarstwach, a młodych adeptów zachęci do pogłębiania wiedzy w poszczególnych aspektach produkcji trzodziarskiej w Polsce.

Pobierz broszurę

 

 

Wapnowanie gleb w pigułce

Stopień zakwaszenia gleb na obszarze naszego kraju jest dość zróżnicowany. Wg IUNG-PIB w Puławach największy procent gleb bardzo kwaśnych i kwaśnych zlokalizowany został w województwie podlaskim, mazowieckim, łódzkim i podkarpackim, najmniejszy w opolskim i kujawsko-pomorskim. Udział gleb bardzo kwaśnych i kwaśnych w Polsce przekracza średnio 50% powierzchni użytków rolnych. Spotykane są również obszary w których gleby najsilniej zakwaszone stanowią ponad 80% powierzchni. W tych rejonach częstość narażenia na większe ilości aktywnych form metali jest większa niż na glebach o optymalnym odczynie. Natomiast stosowane dawki wapna w ostatnich latach wynoszą średnio nieco ponad 90 kg CaO/ha/rok i dalece odbiegają od faktycznych potrzeb.

Zakwaszenie gleb w Polsce zależy od warunków naturalnych oraz działalności człowieka. Naturalnymi czynnikami wpływającymi na zakwaszenie gleb jest klimat oraz rodzaj skały macierzystej na której wytworzyły się utwory glebowe. Zakwaszenie gleby występuje również na skutek oddychania mikroorganizmów zasiedlających glebę oraz korzenie roślin, rozkładu materii organicznej oraz utleniania azotu i siarki. W wyniku procesu rozkładu oraz utleniania uwalniają się jony wodorowe, które powodują zakwaszenie gleb. Również człowiek przyczynia się do zakwaszenia gleb m.in. poprzez stosowanie nawozów azotowych. Nawozy te, ze względu na fizjologiczny aspekt pobierania azotu, potęgują proces zakwaszenia. Kolejnym problemem jest emisja dwutlenku siarki i tlenków azotu do atmosfery. W wyniku spalania paliw powstają kwaśne opady. Okresowo wysokie opady, połączone z kwaśnym odczynem deszczu powodują, wypłukiwanie wapnia i magnezu w głąb profilu glebowego.

Pobierz broszurę

 

 

Innowacje marketingowe w kreowaniu wizerunku marki lokalnej

Innowacje są przedmiotem wielu dyskusji i działań praktyki gospodarczej. Innowacyjność jest kluczem do sukcesu w zarządzaniu przedsiębiorstwem w XXI wieku. Za innowacje marketingowe nie uznaje się zmian w produkcie lub opakowaniu, dystrybucji, promocji, polityce cenowej dokonywanych na bazie metod marketingowych, które wcześniej już firma stosowała. Innowacjami nie są także sezonowe, rutynowe zmiany narzędzi marketingowych. Warunkiem uznania metody marketingowej za innowacyjną jest jej pierwsze zastosowanie w danym podmiocie, przy czym zwraca się uwagę, że metoda ta może być autorska (opracowanie własne) lub mieć charakter wtórny (adaptacja, przyswojenie od innej firmy). Innowacja marketingowa powinna posiadać walor pozwalający znacznie różnić się od stosowanych poprzednio w firmie rozwiązań w tym zakresie. Jako cel nadrzędny przypisywany wdrażaniu tego rodzaju innowacji podkreśla się zmieniające się oczekiwania klientów, zdobycie nowych rynków zbytu, innych segmentów, jak i pozycjonowanie produktów.

W dzisiejszych czasach innowacje marketingowe stają się jedną z podstawowych metod poprawy efektywności nie tylko dużych przedsiębiorstw, ale w szczególności mikro i małych firm. Publikacja przedstawia Dolinę Baryczy oraz jej uwarunkowania przyrodniczo-gospodarcze, przyczyniające się do powstania produktów i usług lokalnych. W broszurze zaprezentowano praktyczne rozwiązania budowania marki lokalnej – zarówno w wymiarze innowacyjnych, marketingowych systemów współpracy oraz indywidualnych działalności. Przedstawiono w niej również rolę „PARTNERSTWA dla Doliny Baryczy” – koordynującego współpracę podmiotów społecznych, publicznych i gospodarczych, stowarzyszenia animującego rozwój lokalny przy wykorzystaniu funduszy unijnych.

Pobierz broszurę

 

     
Opracowanie: Mirosław Fesnak